دفتر اشعارآصف فکرت

آخرین غزلها

2011-11-30T13:27:00.000-08:00

شهر عشق

گفتا که شهر عشق را یک روز ویران می کنم

گفتم که در ویرانه اش صد گنج پنهان می کنم

گفتا که یک شب سنگها بر چلچراغت می زنم

گفتم که فریا د از غمت در این شبستان می کنم

گفتا که در ژرفای شـــب فریادهــــا گم می شود

گفتم ز اشکم شهـــر را خورشــــیدباران می کنم

گفتا کمــند زلـــــف را بر گــِـرد دل می افکـــنم

گفتم همه دل می شوم آن را پریشـــــــان می کنم

گفتا صف مــــژگان من دارند قصـــــــــد جان تو

گفتم گرم صــد جــان بود هم نــذر مژگان می کنم

گفتا گدازم جان تو بایک نگه، گفتـــــم چه خوش!

آیینه ات خواهم شـــدن، گیتی چراغــــان می کنم

گفتا که می گریانمت می ســازمت خونین جـــگر

گفتم که می خـــــندانمت طرح نمکدان می کنم

گفتا که در هجران چرا از وصل می گویی سخن

گفتم غمت را این چنین بر خویش آســان می کنم

گفتا تو فکرت کیســــــتی تا این کنی یــا آن کنی

عاشـــق کجا گوید که من این می کنم آن می کنــم

28 نوامبر - فضای اتلانتیک

آصف فکرت

.................................

طبع جوان

گفتـم غم عشـــق تو را از خلق پنهـان می کنم

گفت ار نهانکاری کنی زودت پشـــیمان می کنم

گفتم که دارم هرشبی اشک روان تا صبـــحدم

گفتا شـــبت را اینچنین خورشـیدباران می کنم

گفتــم چه تدبیــــری کنــم تا از مــلامت وارهم

تدبیـــرها را گفــت با تقــدیـــر ویران می کنم

گفتــم نگاه گــــرم تو برد از دلم افســـــردگی

گفت از نگاه دیگرش مهــر فروزان می کنم

گفتـم به دل آید گران چون بینمت با دیــگران

گفتا متــاع حســـن را گهـــگاه ارزان می کنم

گفتم به هرجا بگذری خیزد فغــان از مردوزن

گفت آتشـم من، آتشم، قصد نیســــتان می کنم

گفتم به لبخندی دل از غربی و شرقی برده ای

گفتا فرنگســــتان تان را کابلســـــتان می کنم

گفتم که قوت جان من، گغتا شــکرخندیت بس

گفتم که مهمان می شوم، گفتا که مهمان می کنم

بر دفتر تحقیق من شد ســـــــایه افگن گیسویش

یعنی که مجموع تورا اینسان پریشان می کنم

گفتم چرا پیرانه سر (فکرت) جوان طبعی کند

گفتا که خاک خشک را من آب حیوان می کنم

28 نوامبر – فضای اتلانتیک

آصف فکرت

غزلها، حرف الف

2011-08-11T14:40:00.000-07:00

بــــــهار

بهــــار زردی روی مـرا فـــزود، بیا

مرا چوسبز پســندی، تو زود زود بیا

به هر چمن که تو آیی، گل و بهار آید

گل و بهــار و چمــن بود یا نبود، بیــا

تویی که اصل بهـاری و بی عنایت تو

نه من برم نه چمن از بهـــار سود، بیا

صــدای پای تو آهنـگ نم نم ِ بـــاران

نشـسته ام به رهت، تشـنۀ سـرود، بیا

بیا و هســـتی من بر فــروز با نگهی

که بی تو راه نفـس را گرفته دود، بیا

مرا به گردش چشمی بدان فراز کشان

نگویمت که تو بر خاکیـان فـــرود بیا

میازمای مرا بیش ازین به درد فراق

که در وفـای توام عشـق آزمود، بیـــا

آصف فکرت

یکم جنوری 2007

...................

بـــــــیـــــــا !

گلشن از خواب زمستان شده بیدار، بیا !

از نسـیم آید بوی نفـسِ یار، بیا!

تو برفتی و گُل افسرد و دلم نیز فسـرد

گل رسـیدست ز راه، ای گـل بی خار، بیا

یخٍِ آن رود، که دیــدی همگی آب شــدست

دل مـــن منتظرِ گـرمــی دیدار، بیا

آســمان باز زچــشم تو حکایت دارد

ای مرا یک نگهت نُه فلک اسـرار، بیا

نقد جانیست به کف بهر تو، بردار و مرو

جام آبــیست گرت در کف، بگذار و بیا

نوبهاراست و زسودای تو دیوانه شدم

به خبرگیری دیــــوانه تو هشـیار بیا

من به جان می خرم آزار تو را، لیک مرا

تو به نا آمدن خویش میازار، بیا!

آصف فکرت

اتــــــاوا 3حمل 1385

............................

دامـــن دل

فصل صحــــــــرا و گل ار بگذشــــــت، پیــش مـا بیـا

دامــــــــــن دل واتراســـــــت از دامـن صحــــرا، بیـا

درهوایت شــــــــد مرا امـروزها دیــــــــــروزهــــــا

بیش ازاین منشــــــان مرا درفکــــــر فـــرداهــا، بیــا

درجهان عشـــــق، رسوایی جهــــــــانداری کنــــــــــد

گــربــــــیایی یا نیــــــــایی، گشـــته ام رســـــــوا، بیـا

آمدم، گفتی مناســــب نیســـــت فرصــــــــت بــازگـرد

آمدی، وقتـــی است بس خوش، مرحمــــت فــرما بـــیا

جایت امشــــــب روی چشـــــــم ما وفردا در دل اسـت

ای کـه می گفـــتی مــــرا امشــب بـرو فــــردا بیـــــــا

بشــــنو امشــــب راز دل خورشــــــید من کزدوریـــت

راز دل با مــــــــاه گفتـــــم در دل شــــــبهـــــا، بیـــــا

تا حبیـــبان پاک باشنــــد از رقیــــبان بــــــاک نیســت

ای به پاکی رشـــــک بوی گل، مکن پــــروا، بیــــــــا

پیش مـــردم هرچه می خواهی بـــپرس، از دل مپــرس

راز دل خواهـــــی شنـــــیدن پیــــش مـا تنهـــــا بیــــــا

روزخوش خواهی به فکرت، بی توروز خوش کجاست؟

گرنخــــواهــــی روز ما را چون شـــب یلــدا، بیــــــــــا

آصف فکرت

اتاوا – 19 نوامبر 2009

......................

یاد میهن در بهاران

دامن میهن بهاران یاد می آید مرا

روی خوب دوستداران یاد می آید مرا

از نســیم، از آسمان بی غبار، از بوی گل

مهربانیهای یاران یاد می آید مرا

جلوه های آسمان کابل و چشمان تو

در دو سوی شاخساران یاد می آید مرا

خنده می گیرد مرا بر حا لت امروز خویش

هر زمان کان روزگاران یاد می آید مرا

جوزجان و فاریاب و دشت لیلی – های های !

بار بار آن لاله زاران یاد می آید مرا

سیر و گشت بامیان، آرامش "بند امیر"

تک نوای آبشاران یاد می آید مرا

هر نفس دل دارد آهنگی به سوی کوی دوست

وز هر آهنگش هزاران یاد می آید مرا

آصف فکرت

فروردین 1379

..................................

سلام به کابــل

مگر نسیم صبا رســـاند، به کوی جانان، پیام ما را

به باغ پرگل، به شهر کابل، درود ما را، سلام ما را

مگو که از گل نشان نمانده، جز آتش از کاروان نمانده

که تازه سازد نوازش خار آن بیابان مشام ما را

اگر بود صبح ما گلستان، به غربت و شام ما چراغان

نه نور امّید صبح ما را، نه بوی آرام شام ما را

صبا گذر کن ز مهربانی، به " باغ بالا" چنان که دانی

ببین چه حالیست با خزانها، صنوبر خوش خرام ما را

ببوس دامان آسمایی، بگو که فریاد از جدایی

که تلخ دارد جدایی از "جوی شیر" پیوسته کام ما را

خوشا جوانی و شور و مستی که از جنون بهار کابل

نبود مردی ز ساربانان، که باز گیرد عنان ما را

خوشا بهاران و جمع یاران، هوای پغمان، صفای پروان

عجب گسستند جمع ما را، عجب شکستند جام ما را

شدیم از جهل دشمن خود، زدیم آتش به خرمن خود

چه شکوه گر باغبان مردم، نمی شناسد مقام ما را

آصف فکرت

9 جوزا 1379- مشهد

........................

افسانۀ زندگی

آنچـنان سـوزم که روشن باشد از من خانه ها

گــرد من خوبان ازآن گـردند چون پروانه ها

گـرچه بر افسـانه های زندگی دل بسـته ایم

خـُفت بایــد پیـش ازآن کآخر شوند افسانه ها

زندگی شـیرین بوَد لیکن چو پیری دررســد

می خلـد بر دل تورا چون خارها ریحانه ها

در ره ما بی سبــب دام اجل گسترده نیـست

چیده ایم ای دوست بیش ازقسـمت خود دانه ها

گرچه آزادی خوشست امّا خوش آنعهدی که بود

از کهــن پیوندهـا بر پای دل زولانه ها

روزگار آویــــزۀ گردن کنــد خرمُهره اش

آنکه آسان یابد و از کف دهد دُردانه ها

نعرۀ دیوانه ها بشـنیده ای، نشــنیده ای

شــــــــــیون زنجیرها از زحمت دیوانـه ها

هست تدبیری اگر پیمـانه پُر گردد زمی

عمر را تدبیـر کو؟ گر پُر شود پیمانه هـــا

گرچه سرگرم تمیز از خود و بیـــگانه ایـم

خانۀ خویشان پُر است امروز از بیگانه هــا

ناتوانی بین که باید بود ممـنـون اجــل

بس که سـنگین است بار زندگی بر شـانه ها

کاش فکرت پرکشـــــــــــیدی زودتر زین آشیان

تا نمی دیدی تهی از دوســتان کاشانه ها

آصف فکرت

اتاوا، 30 اپریل 2008

.......................

نوروز و ماه نو

ماه را نو می کنم بر روی رخشان شما

تا مگر شادم کند لبهای خندان شما

نوبهار و سبزه و دامان کوه و ماه نو

باز خوشتر جلوهء سرو خرامان شما

شامگاه فرودین را صبح محشر کرده اید

آفرین بر شاهکار چشم فتّان شما

گریهء ما رونق شادابی حسن شماست

می چکد یک روز اشک ما ز مژگان شما

آسمان عشق و شعر ما سیاه و تیره است

گر نتابد گاه گاهی مهر تابان شما

خار دشت از بوسهء دامان تان گل می کند

کاشکی افتد سر عاشق به دامان شما

سنگ را لطف شما لعل بدخشان کرده است

من که باشم تا کنم تعریف احسان شما ؟

بی پناهان را بساط مرحمت گسترده اند

گاه در تبریز و گاهی در بدخشان شما

از تهیدستان چه می پرسید دستاورد چیست؟

نیمهء جانی ! بفرمایید قربان شما

فکرت ار نظمی چنین نغز و پریشان گفته است

سنبل تر چیده از زلف پریشان شما

آصف فکرت

19 حمل 1379- آصف فکرت

............................

قـــفـــــس

بستند درین باغ ره پیش و پس ما

ما بی خبر و لانۀ ما شد قفس ما

آزرده چنانیم ز گردون که برآید

از سینه همه ناله به جای نفس ما

گر شکوه ز بی رحمی صیّاد برآریم

جز پنجۀ گلچین نبود دادرس ما

عمریست که در قافلۀ عشق و جوانی

گوشی نشنیدست صدای جرس ما

خواهیم رسد نالِۀ ما آن سوی دیوار

بنگر که ازین باغ چه باشد هوس ما!

فریاد که دیریست سوی ما نوزیدست

آن باد که می آمد ازو بوی کس ما

ای کاش یکی سیل بلاخیز بشوید

از صفحۀ هستی رقم خار و خس ما

آصف فکرت

کابل، 1358

غزلها، حرف (ب)

2011-08-11T14:36:00.000-07:00

غـــــــزل

تا سحرچشم به راه تو نشستم امشب

دربه روی همه با یاد تو بستم امشب

عهد با چشم تو أم بود که لب ترنکنم

عهد بگسـستی و من نیزگسستم امشب

لیک بی چشم تومی مایۀ صد غم گردید

جرعه یی خوردم و پیمانه شکستم امشب

دوختم دیده به تصویرتوچشمت می گفت

تو چه دانی که نظربازِ که هستم امشب

اشکم از دیده به رخسار تو لغزید آخر

آری این گونه بشد کار ز دستم امشب

سرو نازم توسرافراز کدامین چمنی

که من از دوری بالای تو پستم امشب

شب به امّید شد و صبح به حسرت برسید

وای فکرت که ز شب طرف نبستم امشب

آصف فکرت

اتاوا 2006

غزلها، حرف ( ت )

2011-08-11T14:35:00.000-07:00

گل زرد

بی روی تو ای دوســت دلم خانهء درد است

از یاد توغافل شدم این غمکده سرد است

نه تلخی قهری و نه شــیرینی مهری

گورکهنی هست، نه داروست نه درد است

بنما رخ و زین دربدریهــــــا برهانم

عمریــست که مجنون غمت بادیه گرد است

از حســــــــرت دیدارعزیزان چه نویــسم

ســرتاسر باغ دل من یک گل زرد اسـت

هر ذرّۀ عشّــاق تمنـّای تو دارد

گر خاک نشین است و گرافلاک نورد است

آن را که حریم حرم دوســت پناه است

غم نیــــست که با زهد فروشان به نبرد است

فریاد رس ای چشـمهء پرمهرکه فکرت

در جمع نشــسته است ولی از همه فرد است

آصف فکرت

بهار 1377

....................................

زمان پیوند

بهـــــــار، جـــلوهء دلهــــای آرزومند است

جبین تُرُش مکن ای دوست، گاه لبخند است

بـبین که گل به گلســـــتان چه نغز می خـندد

گرِه بر ابرویت ای نازنین کِی افکــــندست؟

ســحر ز بانگ خوش عندلیب می شــــــنوم

که: گُــل رســـــــــالهء زیبایی خداوند است

ز قطره قطرهء بـاران امـــید و عـــشق دمد

مـرا ز کلک طبـــیعت چکیده این پـند است

چرا شکفته نباشم؟ چو سنگ و چوب شکفت

که زندگی، چو ببینی، به رشته یی بند است

نســـــیم بوی هــری آردم زطرف چمـــــــن

مرا به اوبِه* و چِشت* و کروخ* سوگند است

ز من اگر نشــــنیدی ز باغبان بــــــــــــشنو

که: ای جدا شده یاران! زمان پیوند است!

آصف فکرت

*نام سه شهرک زیبا در هرات

..................................

پیام دوست

اگـــر امیـد وصالیــســت انتظـــار خوش است

پیـــام دوســت چومی آورد بهــار خوش است

هـمی پـراکــند اردیبهشت بــوی بهـشـــت

برآ زخانه که گلگـشــت لاله زار خوش است

بشـارتیست مرا از صفا و پاکی و اوج

از آن به گـوش من آهـــنگ آبشار خوش است

ز روزگار مـن ای نازنــین چه می پرسـی؟

کنون که پیش منی روزوروزگار خوش است

مرا چو بـار، غم یار و کار، عشق آمــد

چرا شکفته نباشم؟ چو کار و بار خوش است

فدای آهــوی چشـمت شــوم که تاخـتـنــش

ســواد دل را پنهــان و آشـکار خوش است

مـرا شـکار نفــارد مگر شکاری نــغــز

که صید نیز چو صیّاد ازآن شکار خوش است

رقیب گفت به هر سـاز دوست می رقصی

بگو خوشـــیم برادر به آنچه یار خوش اسـت

بدو خوشـیم و به پیغام او خوشـیم که دوست

به ما، اگرچه تو راهست ناگوار، خوش است

آصف فکرت

اتاوا، 9 اردیبهشت(ثور) 1386/29 اپریل 2007

...................................

بی دوست

گویند سبزه و گل و آب روان خوش است

آری خوش است لیکن با دوستان خوش است

گر پیش دوست نیست جهان جای محنت است

ور پیش دوست باشد بند گران خوش است

اندر چمن خوش است نشستن به پای سرو

لیکن به همنشینی سروی چمان خوش است

چون ننگرم چمیدن سرو چمان خویش

گر زان که چشم پوشم ازین بوستان خوش است

گفتی که دیر شد غزلی از تو نشنویم

طرح غزل برای غزالی جوان خوش است

از من جدا فتاده غزال جوان من

زین بعد در غزل نگشایم زبان خوش است

آن را که برگریز امید است پیش رو

نه نوبهار خوش بود و نه خزان خوش است

آصف فکرت

کابل، تابستان 1358

...................

جان کابل

تا کی از جور زمان آتش به جان کابل است

کاین دل آتش به جان همداستان کابل است

دوست می دارم هری را ، زادگاهم را ولی

زادگاه روح من دارالامان کابل است

بار دیگر نوبهاراست و من از گلشن جدا

خون شوی ای دل که فصل ارغوان کابل است

تلِّ خاکی مانده باشد یا کف خاکستری

بسمل دل پرزنان زی آشیان کابل است

گر به گردون سرفرازم باز گردم سوی تو

این سر شوریده خاک آستان کابل است

هر کجا باشم به یاد ونام میهن زنده ام

جانم از روز ازل پیوند جان کابل است

قصّه کن ای آشنا کاین خستۀ دیر آشنا

تشنۀ الفاظ شیرینِ زبان کابل است

مردم چشم منی بنشین به چشمم کاز قدیم

دیدۀ من فرش راه مردمان کابل است

کشتۀ چشم تو أم کاین نرگس نیلوفری

در صفا و روشنی چون آسمان کابل است

طبع فکرت گر به غربت خوش بود بیهوده نیست

خوش بیا ن از فیض عشق جاودان کابل است

آصف فکرت

مشهد- زمستان 1377

..........................

ابر مرداد

یارب این ابر فــروزان از کجـــــا برخاستست

کاین چنین نغز و لطیف و خوشنـما برخاستست

ابرها دیدی که تاریکــند و این بس روشـن است

گویی این ابر از ســـر کوی شــــــما برخاستست

نه، که از کوی شـما جُز مهر تابان برنخاست

ابر اگر برخاستــست اینــک چـرا برخاستــست؟

یا که دیگ رحمـت و لطف شـما آمد به جوش

وین بخار ازجوش آن لطف و صفا برخاستست

پارۀ ابری چنین، پهـلو به خورشـیدی زند

نازم آن ابری کزان خورشـیدها برخاستست

آشنا گردید هرکس بر ســر آن کو رسید

ناشناس آنجا چو بنشست آشـنا برخاستست

همچو فکرت گشته ام خاک رهت پیرانه سـر

پرسی این گرد از کدامین آســیا برخاستست ؟

آصف فکرت

14 آکست 2008 ، اتاوا

.....................

شکست دل

گفتـمش: دل به تمنـّـــای تو بســـیار شکست

گفت: دلبستگی ای دوست چنین است که هست

دل اگـــر نشکــند، آن دل نبود، ســنگ بود

آندم این پارۀ گل لایق دل شـــــد که شـکست

گفتم آری ولـــی ای کاش صـــدایی می داشت

بی صدا می شکند دل گله گر هست این است

گفت: این نکـته شــنیدیم، به تقلید مگوی

جای تقلید، توخود وصف کن آن نقش که بست

غزل نغـز تو فــــریاد شکـست دل توست

خوش صدایی که چو برخاست به دلها بنشست

گفتم: آری بشکـن دل که نکو می شکـنی

شکر افشانیت آن را که شکـستی پیـــوست

گـفت با خــنده که فریاد دلت کو فکرت ؟

غزلی برخوان، گر تازه سـرودی زین دست

آصف فکرت

اتاوا، 31 جنوری 2008

.................................

گـذشت

چگویمت که چسان بی تو روزگار گذشت

چنـان گذشـت که گـُل نامد و بهـار گذشـت

رمیـده آهوی من! ســر به دامنــــم داری

شــنیده ای که مرا رغبت شـکار گذشـت

دل فــســـرده ام امشــب شـــکفـتـنـی دارد

مگر که محمل جانان به لاله زار گذشـت

تو دسـت نازبه گیسـو کشـیدی و دل گفت

سـپیده بود و به زرّینه آبشــــــار گذشــت

زرشک روی تو نیم بهشت دوزخ گشت

ز تاب حسن بدانسو چو یک شرارگذشت

همه نکویی ورزند و نیک اندیشــــــــــند

چو یاد دوست به بلخ و به نوبهـار گذشت

چو جان ِ شــیرین بود آنچه انتظار تو بود

مرا که عـمر به سختی در انتظـارگذشت

ز کار و بار من ای نازنین مپرس که بار

مراست زندگی و کار من ز کار گذشــت

چه گفت؟ گفت که این مرهم از کجا آمد؟

چو یاد لعــل لبـــت بر دل فـگار گذشت

غم نهان من و لطف آشـــکار شــــــــــما

گذشت، گر چه که پنهان و آشکار گذشت

آصف فکرت

3 جنوری 2007

غزلها، حرف (د)

2011-08-11T14:24:00.000-07:00

قصّه و غصّه

گلگون میـــی کزآن بر روی نکو رســــــید

بی ساغرم نصــــــیب شد و بی سبو رســید

عمری به جست وجوی وی از خویش گم شدم

چون ناامید گشــــتم، بی جست و جو رســـــید

گفتم جگــــر به تیر فـــــراق تـو چاک شـــــد

مــژگان فــراز کرد که وقــت رفو رسیـــــــد

گفــتم که خشکــــسال صبوری مرا بسـوخت

گفت آب رفتــــه باز هم اینـــک به جو رسید

خندان نشست و دست به گیسو همی کشـــید

یعـــــنی که آرزوی دلت مو به مو رســــــید

این ســــر که خواستم فکنـم پیش پای دوست

بخت بلنــــد بین که به زانـــوی او رســــــید

من تــــرک آرزو نکنـــــــم، کز تبـــــــسّمی

زان کنج لب، دلم به هـــــزار آرزو رســـید

پیــــــرانه ســــــــر گناه ز اندازه درگذشت

ســــــاقی عنایتی که دم شست و شو رسـید

فکرت چه شد که قصّۀ شـــادی سروده ای؟

اکنـون که آب غُـــصّه ترا تا گلـو رســـــید

اتاوا- اول نوامبر2011

آصف فکرت

...............................

زود گذر

دریغ عهد جوانی که زود می گــذرد

چو برق می زند آتش چو دود می گذرد

چه سود تنگدلی زانچه بود و زانچه نبود

شکفته ایم که بـــود و نبود می گـذرد

منال زانکه به درد تو دل نســوزاند

کسی که روز و شبش با سرود می گذرد

حساب سود و زیان کردم و ندانسـتم

که ماندگار زیان است و سـود می گذرد

من از شکست دل بیدلان همی ترسم

کــه تیــــر آه ز چـرخ کبود می گذرد

اســیر زلف تو گردم که دل به دنبالش

ز صدهـــزار فراز و فرود می گـذرد

ز من فراق تو خاکســتری به جای نهاد

چو آتشـی که بر اهل هنود می گذرد

آصف فکرت

اتاوا، 11 جون 2007

..................

گل انتظار

پیرامن چشــــــــمه یی که پا شوید

یــــاد وفـــاش، مهرگیا رویــــــــد

پـــــــای امیـــد گرچه زرفتن ماند

دل زآرزوش دست نمی شـــــــوید

صد بارســــربه سنگ شکست امّا

این ره به یــــــــاوه باز هــمی پوید

دل خیره ســــــرانه از دی و بهمن

ســـــر ســـــبزی نوبهار می جوید

شـــــــــاعر که دگر نه گفتنی دارد

در اندُه قــــــافیت نمی مــــــــــوید

بنشسته پشت شیـشه چنان هر روز

تنـــــــــها، گل انتظـــــــار می بوید

با برف که بی امان همــــــــی آید

افسانۀ عمر رفتـــــــــــه می گوید

آصف فکرت

18 فبروری 2008

....................................

احنّ شوقاً علی دیارٍ لقیتُ فـــیها جمال ســــــــلمی

که می رســاند ازان نواحی نوید لطفی به جانب ما

جـامـی

دیــــــــــار ســـــلمی

به زندگی اگرم لحظه های زیبا بود

جز آن نبود که اندر دیار سلمی بود

ترانه بود و غزل بود و عشق بود و جنون

فسانه بود و فسون هر چه بود زیبا بود

چه روزهای خوشی بود و روزگار خوشی

دریغ و درد که دل بی خبر ز فردا بود

به کوی دوست مرا گرچه ماه و سال گذشت

چنان گذشت که گویم مگر به رؤیا بود

چگونه گویم کان نازنین که بود و چه کرد

یکی فرشته ازان سوی آسمانها بود

شکفته روی تر از لاله های جنّت بود

فرشته خوی تر از خواهران حورا بود

چو بامدادان زی من به ناز می آمد

به گونه گونه تبسّـــم لبش شـــکوفا بود

چو شامگاهان زی او به شوق می رفتم

به گونه گونه محبّت مرا پذیرا بود

به خنده ها دو لبش آیه های رحمت بود

به نکته ها سخنش معجز مسیـــحا بود

چو می نشست خموش از سکوت سنگینش

شکوه پهنۀ هفت آسمان هویدا بود

به نا صبوری من ای بسا که می خندید

به نا صبوری من لیک بس شکیبا بود

بســا که من دلکش را به قهر آزردم

و او به مهر دلم را همیشه جویا بود.....

چگونه دور ز دیدار او توانم زیست؟

که آن دو دیده مرا دیدگان بینا بود

ازان قرار دل و جان چه گونه دل کندم

شکسته باد که این دل نبود خارا بود

آصف فکرت

کابل، زمستان 1360

مشت و نگاه و لاله

خاطرۀ کنارِ باغچۀ لاله ای که روز ها سرخ و شامها سیاه بود

هر شام لاله زار سیه پوش می شود

یارب چراغ عـشـق که خاموش می شود؟

مشتی که دمبــدم تو گره می کـنی به ناز

آویـزۀ کدام بُـــناگوش می شـود؟

من جان، نثار مُـشت تودارم به کف، ولی

این مُـشـتها چو باز شد آغوش می شود

این لحظه را به خاطره یی جاودانه ساز

امشب چو دوش و دوش پرندوش می شود

پیــرانه نکـته ها ست جــوانا! شـنـیدنی

بشنو و گرنه قصّه فــراموش می شــود

تا قصّـۀ نگــــاه تـو را نغز بشـنوم

پیش تو هردو دیدۀ من گوش می شـود

در باغ چون به موی تو پیچد نســیم صبح

برگ بنفـشـه خون سـیاووش می شود

گاهی که زهـر زنـدگی آزار می دهد

یاد تو می کنـــم، بخدا، نوش می شود

من چون ز خویشتن نروم؟ پیر عقل نـیز

پیـش نگاه مسـت تو مدهـوش می شـود

آصف فکرت

اتاوا- 23 جولای 2007

...................................

گل دورنگ

خوش آن زمان که دلم تنگ ِ تنگ ِ تنگ نبود

دل تو نیز چنین ســـنگ ِ ســـنگ ِ ســنگ نبود

"بلی" جواب تو بود، آن بلی درنگ نداشـت

و گفــتنِ " نه " ات ایــنگونه بی درنــگ نبود

بر آتشـــم تو نشــــاندی چنین وگرنه مرا

گمــان قهـر نبـــود و زبان جـــنگ نـبود

به حضرت تو مرا زهــر نوشـــدارو بود

به دوری تو مرا شــهد جـــز شـرنگ نبود

ز عنـــدلیــب شـــــنــیدم بـه بــانگ یکــرنگی

چه بودی ار به گلسـتان گـُل ِ دورنگ نبود

به من اگر نشدی عرصه در خراسـان تنگ

مرا، به جان تو ســـوگند، جــا فرنگ نــبود

شــدم فرنگی و دانی که پـــیر صــنعان را

ز خوکبــانی در کوی عشـــق ننگ نبود

آصف فکرت

10 سپتامبر 2006

.......................

درد پنهان

من آن صیــــدم که هرکس بینــد آه و زاریم بیند

نه صیّـادم شناسـد کس، نه زخــم کاریم بیند

بــه خوابی بس هراس انگیز ماند شرح درد من

به خواب مــن بخندد هرکسـی بیـــداریم بیــند

به خود می پیچم از ســـنگینی زنجیر و خاموشم

چه دانــــد آنکه بر اوج جنون هـُشیـاریم بیند

ز پای دل کشــم خار و به دفتر گل همـی کارم

بـخندد آن گـل خوشبوی چون گـُلکاریم بینــــد

مســیحایم که جان بخشد مرا فیض حضور او

به لطفـــــی کاو مرا بینــــد کجا بیماریـــم بیند

بدین درمانـــدگی ذوق حضور عشـق را نازم

که آن آرام جــــــان دل جـــوید و دلداریم بینــــد

هـــــمیـــن بس کاتش دل تابد از روی عرقناکش

چرا آن چشمۀ خورشید اشک جاریم بیند

آصف فکرت

اتاوا – 16 فبروری 2007

...............................

خدا می داند

جان به قربان تــو داریــم، خدا می داند

دل به فـــرمان تـــو داریــم، خدا می داند

اگــر آب جگری هست و سـوَیدای دلی

بهــر مژگان تو داریـم، خدا می داند

گفته ای خانه بجـــز در دل ویران نکنی

خانه ویــران تو داریــم، خدا می داند

گر تبی هست به تن، یا تعبی هست به جان

دور از جــان تو داریــم، خدا می داند

صبح امّیدی اگر هســـت، بدین موی سپید

از گریبـــان تو داریــم، خدا می داند

سربه کف، قامت چوگان، دل خالی زهوس

سر میدان تو داریـــم، خدا می داند

بخدا جز تو نبیـــنــیم، بهر سـو نگریم

دیده حیران تو داریـم، خدا می داند

گر به گلزار سخن طوطی شکّرشـکنــیم

شکرستان تو داریـــم، خدا می داند

آصف فکرت

اتاوا – 23 جنوری 2007

..........................

یاد آشنا

جان سوی تو پرواز می کند

دل شــکایت آغــــاز می کند

واژه برلبــــــم داغ می شود

یـــاد محــــرم راز می کــند

چشم مهربانت به گوش جان

قصّــــه ها به ایجـاز می کند

تا چه ســــاغری آن نگاه را

خان ومان برانـــداز می کند

جان تازه می یابــــم از لبـت

این عقیـــق اعجـــاز می کند

با تبسّــمی هســـــتی آفـــرین

عشق را ســـــرافراز می کند

دل اسیرگیسوی توست، لیک

فکر صیـد شـــــهباز می کند

وه که مطرب امشب بیاددوست

خوش سرودها ســـاز می کند

پنجه ها چو بر تــــار می برد

عقده های دل باز می کــــــند

گاه راه عشّــــــاق می زنـــــد

گاه طرح شهنــــــــاز می کند

مرغ دل سوی کابُــل وهـری

عاشــــــقانه پرواز می کــــند

گه سوی خجند پر همی کشد

گاه یاد شـــــــــیراز می کند

گوییا ازآن دور دورهــــــــا

همــــزبانـــــی آواز می کند

ای خـــدا، خدا! آب شد دلم

یاد یــار دمســـــــاز می کند

گاه زنـــدگی تلـــخ می شود

گاه مرگ هم نــــاز می کند

آصف فکرت

اتاوا- 22 جولای 2010

غزلها،حرف (ز)

2011-08-11T14:11:00.000-07:00

بهار بی تو

آمد بهار و از تو نیامد خبر هنوز

گل جلوه کرد و از تو نبینم اثر هنوز

خندید غنچه صبحگهان بر رخ نسیم

دور از رخ تو دیده ام از گریه تر هنوز

تنها چسان به روی گل و لاله بنگرم

گلچــهر لاله روی من اندر سفر هنوز

یاران میان سبزه و گل جام می به کف

من می خورم به داغ تو خون جگر هنوز

هر جا حکایتی ست ز شور و جنون من

تنها تویی ز درد دلم بی خبر هنوز

از شرح غصّه ام جگر سنگ آب شد

این شعله در دل تو ندارد اثر هنوز

آصف فکرت

بهار 1345

...........

پایان فسانه

نگاه گـرم تو شــعـر مرا بهانه هنـــوز

صدای پـای تــو آهنگ این ترانه هنــوز

چــه آتشی؟ ز کجایی؟ چه می کنی با من؟

که پاک ســوختم ومی کشی زبانه هنوز

به زیر سایه ات ای سرو سایه گستر عشق

مراست گرم، نفســـــهای عاشقانه هنــــــوز

اگـرچـه رنج منی، بیگمان تو گنج منی

بمان! چو مانده مــــرا کار با زمانه هنــوز

نمی برد گل این بـــــاغ دل ز من، چه کنم؟

گرفته دامن دل خـار آشیــانه هنوز

به گرمجوشی دل با تو، می برم حسرت

که بیگه است و ندارد هوای خانه هنــوز

ز فصل ناخوش هسـتی چرا ملول شویم؟

نخوانده ایم چو پایان این فسـانه هنوز

آصف فکرت

اتاوا-20 جنوری 2008

--------

پیمان کهن

پیــــمانه اگر پـُـردهی ای مهــردل ا فــروز

پیــمان کهــن تازه توان کرد به نوروز

می ده، نه از آن می کــه خــِرد را بـــزدایــــد

می ده خـِردافـــــزای وروانبخـش و دل افروز

آن می، می ِ عشـق است و به لبخند تو جاریست

مســـتی دهدم مــوجی از آن هفــت شـــبـاروز

اســــفند مه آخـر شد و نوروز به راهســــــت

نــوروز هــمـــه روز و همه روز ِ تو پیـــروز

بنشــین نفســی تا سخن دوست بگویـــیم

ای دوســـت رهــا کن خبر دشـمن کین توز

مــن از سـخـــنت گـل چــنم و از غزل من

تو دُرّ ِ دری در صفــت خویشــتن اندوز

یک صبح چو من ســـوی چمن آی و نوازش

از دســـت صــبا بر گل و خــار چمن آموز

جمعیّـت احبــاب دمی هست و دمی نیسـت

حیــف اســت به فــردا فکــنی وعـدۀ امــروز

آصف فکرت

11 مارچ 2007

.................

یاد و فریاد

گرچه با نامهــــــربانی می کنی یـادم هنــــــــوز

اینکه یـادم می کنی، ای مهربان، شــــــادم هنـوز

نامه ام را پیش یاران نغز و شیــــرین خوانده ای

کاش می گفتی، دراین فن هستی اســــــتادم هنوز

پرتـــــو مهـــــــر تو بر ویرانۀ شـــــعرم فتــــــاد

سبز و شورانگیـــز و شـــــادیبخش و آبادم هنوز

یــــاد ایّامی که می خوانــــــدی به نامی هردمـــم

گاه وامق، گاه مجنـــــــــون، گاه فرهـــــادم هنوز

گاه شهــــرت، گاه رســــــوایی، گهی درمانــــدگی

می رســـد عشـــقت به هر رنگی به فریــادم هنوز

گر به ســــر بینی مرا، در زیر بـــرف دَی مهــــم

ور به دل بینــــی مرا، گرمــــــای مـُــــردادم هنوز

بی نیـــــازم، تا که محتـــــــاج ســـــــر کوی تو ام

بســــــتۀ آن ســــروِ موزونــــــم، گر آزادم هــنوز

همچو فکرت خوش نشـــــین غربت آبــــــاد فرنگ

در هوای شــــــهر ِ انصـــاری و بهـــــــزادم هنوز

آصف فکرت

شهر اتاوا – ششم جون 2011

غزلها، حرف (ر)

2011-08-10T16:48:00.000-07:00

قصّه ء دل

گــر هســــــت گاه مجنون، گه مست، گاه بیمـــــار

زین دل خوشــــم که نبود یک روز بی خریدار

یک روز می کشندش با گیســــوان مشکین

یک روز می فریبند او را به نغز گفــــتار

یک روز می ستیزد با ابروان سرکش

یک روز می گریزد از چشمکان عیّار

گفتم: سپید شد مو، ای دل ره دگر جو

گفتا: تو باز پس رو، ما راست اوّل کار

گفتم: غم رقیـــــــبان آزرده داردم جــــان

گفت : از رقیــــب بگذر، دل با حبیب بسـپار

آری، که قصـــــــّهء دل هرچند غُصــــّه دارد

خواهی ز سر شـــــــــنیدن گر بشنوی دو صد بار

بس قصــــّه ها که خوانند، تا خسته یی بخســـــــــبد

لیکن ز قصــــــــّهء دل، صد خفته گشـــــــته بـــــــیدار

9 دلو 1378

............

پیامِ حضرت دوست

گـر دیگـــر ازین گونه پیامیست ز دلدار

نگشــوده و پنهانی و آهسـته به من آر

پیغام تو بـوی گـُـل و بــرگ سمن آورد

پیغام چنین است چو آرند ز گـُلـزار

با یار ازین یار جـدا مانـده بگویید

بســیار شد ای یار غــم هجر تو بســیار

در بـاغم و داغ از غـم آن روز که بودم

در کوی تـو پیشـــــانی امّیـــد به دیوار

اشکی که روان گشت و نخواهم که بخشکد

اشکیست که بر یاد تو لغزید به رخسـار

بنــواختــۀ خار ره کوی تو بیــند

از بـــرگ گــُـل باغـچـــۀ غیـر تو آزار

ای مهــر برآن برزن و کـو گرمــترک تاب

ای ابـر برآن دشــت و دمن نرمـترک بار

ای ماه مبــادا شــود آشـفـته ز تابت

آرامتــــرک تـاب بـر آرامگه یار

گر شحنه ام از کوی وفـایت به جـفا راند

نشگــفت که شحنه ست و بدین کار سـزاوار

آصف فکرت

4 سپتامبر 2007

.................

چکـــــامه

برابرم بنشین ذوقِ دیدنم بنگر

سخن بگوی و نشاط شنیدنم بنگر

چو با تو ام خبر از دل چسان توانم داشت

ز دل مپزس سراپا تپیدنم بنگر

به یک دو لحظه خموشی، ز یک دو نکتۀ نغز

رمیدنم بنگر، آرمیدنم بنگر

ز چشم خویش به خاک اوفتادنم مپـــسند

بگیر دامن و ذوق چکیدنم بنگر

به یک تبسّمت ار جان دهم گرانم نیست

به یک اشاره تلاش خریدنم بنگر

به زور عشق چو بنهاده ام به پای تو سر

ز سروران جهان سر کشیدنم بنگر

سپاس آن دو لب نکته سنج شعر انگیز

چنین چکامۀ نغز آفریدنم بنــــگر

آصف فکرت

کابل، بهار 1361

غزلها، حرف (ش)

2011-08-10T16:23:00.000-07:00

قیامت

نــگه را گردشی دیگر همی بینم به چشمانش

به دنبال که می گردد؟ که خلقی گشته حیرانش

نمی دانم که آهنـــگ که دارد ! لیک می بینم

که امشب دلنشین تر می خلد برگشته مژگانش

حضورش تیره شب را صبح رستاخیز می سازد

صباح الخیر دارد شب نشینان را گریبانش

دلم از صحبت ارباب دولت تیره شد، ای کاش

غبار راه او گردم، زنم چنگی به دامانش

ز بیم موج می نالند اینجا عافیت جویان

به ساحل نز غریق آرند یادی نی ز توفانش

به درد بی کسی یارب نسازی مبتلا ما را

که خاطر جمع باشد تا که باشد دل پریشانش

ستاده ست و نمی داند مگر احوال مشتاقان

بگوییدش قیامت شد به پا، بنشین و بنشانش

آصف فکرت

20 جوزا(خرداد) 1380

غزلها، حرف (م)

2011-08-10T15:53:00.000-07:00

گمــــشده

از نگون بختی دو گنج پر بها گم کرده ام

آشنایی با دل دردآشنا گم کرده ام

مانده ام در نیمه راه کاروان بیخودی

در بیابا ن تحیّر جای پا گم کرده ام

ناله ام سر تا به پا، لیکن به گوش خویشتن

در کنار کوه غم، راه صــدا گم کرده ام

ارغنونم لیک ننوازد مرا دستی ز مهر

مانده د رکنج خاموشی نوا گم کرده ام

دل درآن گیسوی زرّین بستم و شرمنده ام

گوهری یکدانه در کان طلا گم کرده ام

از صبا هم بعد ازین نتوان سراغ او گرفت

نیره بختی بین که تا بوی قبا گم کرده ام

کیست کز گمگشتۀ فکرت نشانی آورد

من دلی آشفته در شهر شما گم کرده ام

آصف فکرت

کابل، پاییز 1345

..........

ترك ياران

چه دوزخي بوده ترك ياران! كزان شراري شنيده بودم

حكايت آتش جدايي ، تو گفته بودي، نديده بودم

سرشك دامن گزين يارم، كه خواهد آواره روزگارم

نمي شدم دربدر بدينسان، اگر به راهش چكيده بودم

به بام صياد اگر نشستم، مكن نكوهش به نارسايي

گشاده بودي اگر پرم را، به آشياني رسيده بودم

به غربت ار مي خورم به، روزي هزار زخم زبان خموشم

من آن دل نازكم كه ديدي، ز بوي گل هم رميده بودم

ازين رهايي مراست خوشتر، اسير بندي شدن، و ليكن

تو دام الفت گهي نهادي ، كه من ز وحشت پريده بودم

سپيد شد موي و شادمانم ، كه داده اند از سحر نشانم

مگو كه بيهوده زين شبستان، در انتظار سپيده بودم

صبا گذر كن بر آستانش، كه من درين ره ز پا فتادم

بگو به ياد تو مي تپيدم ، اگر چه در خون تپيده بودم

آصف فکرت

مشهد - بهار 1375

................

چنین باش که هســـتی

تو اگر ماه شوی، من شـب یـلدای تو هستم

تو اگر مهــــر شوی، من گل خورشــــــیدپرستم

تو مشو مهر، مشو ماه، چـنین باش که هســـتی

و مرا نیـــز همین آینه میــدار که هســتم

پر و بالم چه گشـایی؟ سـر ِ پرواز نــــدارم

که مرا بند خوش آمد، چو به دام تو نشــســتم

دگــران شـاد بداننـــد که در دام نیفتـند

من همه شـاد بدینم که ز دام تو نجســتم

بخود آرم ز نســـیمی، ز خودم بر به نگــاهی

که ز سـودای تو دیوانه و از جام تو مســــتم

مگر این دل تو نوازی، که ز مهــر همه کندم

مگر این در تو گشایی، که به روی همه بسـتم

خبر خویش چه جویی؟ سخن دوست چه پرسی؟

سر یادِ تو ســلامت، همه رفتـــند ز دســتم

گفته ای در غزلـــت هست نشانی ز شکستی

آری ای دوست، دلی بودم و دیدی که شکـستم

آصف فکرت

اتاوا، 15 آگست 2008

................

غــزل

بی تو شـاید که من از جان و جهان سـیر شوم

از تو ای دوست محالسـت که دلگیـر شوم

آخرالامر به قـُـربان سـرت خواهم شـــد

گر چه رخصــت ندهی زود شوم، دیر شوم

شـهد جاوید از آن نـاوک مژگان نوشـم

پیش چشم تو چرا کشتهء شمشـیر شوم

گر توان خـاک نشــین سـر کویت گشــتن

پـس چرا صــدر؟ چرا خواجه؟ چرا مـیر شوم؟

تا دگرگون شـود از گردش چـشمت همه چـیز

من چرا بستهء سـرپنجهء تقــدیر شـوم؟

در پی گیسوی پـُر پیچ و خمـت دل می گفت:

کاش دیـوانه شوم، لایـق زنجـیر شوم

روی نیکوی تو را بیــنـم و از سورهء نــور

صاحب ترجمه و شرح و تفاسـیر شوم

گر کســی نام تو را بر ســر خاکم ببـــرد

گر چه من مــُردهء صد سـاله ام آجیر شوم

آصف فکرت

8 جولای 2006

..........

کاش

کاش چون نرگس بیمار تو بیـمار شـوم

که دلت نرم شود، در خور دیدار شـوم

تا نگاه تو به نوک مژه مرهم نهـدم

از چه دریـوزه گر دکّهء عطّـار شوم

به امیـدی که مگر دامن نازت گیـرم

سـر ز خاکم زنم و گل نشوم خار شـوم

گر بخواهنـد به خاک در تو نور بصـر

بدهم روشنی چشم و خریدار شوم

لـذّت چاشنی قهر کم از مهر تو نیست

زان به درگاه تو گه گاه گنهکار شوم

تو که بر تارک من پا نهی افسر یابـم

من که در پای تو سـر مانم سردار شوم

گردش جام نگاه تو ز سـر هوشـم برد

جنبشی ده به خم زلف که هشـیار شوم

گر شود سایه فگن سرو تو بر تربت من

باشـــم ار خفتهء چندین سـده بیدار شوم

دل فکرت به شکرخنده ببردی ای شوخ

نکته یی زان لب جانبخش که سرشار شوم

...

آصف فکرت

اتاوا- 1 سپتامبر 2006

...............

دوست دارم

اگـر عشـــق و امـّــیــد را دوســت دارم

به عشـق و امیـــد شـما دوســت دارم

به زود آشنــایان ثبـاتی نــدیـــدم

ازان، یــارِ دیـر آشــنـا دوســت دارم

مــن آن دوست دارم کـــه از دوست آیــد

چنین گه وفــا، گه جـفـا دوسـت دارم

ســر و جان و دل را اسـیــر کمـندت

ز دام تـعـلـّــق رهـا دوسـت دارم

تــو را دوســت دارم که آرام جـانی

تــو را نــز برای خدا دوسـت دارم

چه خوش گفـت دل چون به زلف تو پیوسـت

من آنجا نشــــــینم کجا دوســــت دارم

چـو خوانـی مـرا، یا چو گویی "بـــیـایــم"

مـن این جانــفـزا مـــژده ها دوسـت دارم

بـــرای "منـم! باز کن در!" دهــم جان

از آن لــب " پس اکنون بیا!" دوسـت دارم

گــرفــتــن پیـامی که بــوی تـو دارد

ز دسـت نسـیم صـبــا دوســت دارم

اگـر درد من درد عشــق تو باشـد

من این درد را، بی دوا، دوست دارم

و گر با تــو پــیمـود خــواهــم رهـی را

رهـی دور و بی انتهـا دوست دارم

بجـُز تو که را دوســت دارم؟ بگویــم ؟؟؟

تـو را و تـو را و تــو را دوسـت دارم

دلم را به لـبخـنـدی ای دوســت بنــواز

که مــن غنچـه را نیــمه وا دوســت دارم

آصف فکرت

اتاوا 13 آذر(قوس) 1385-4 دسمبر 2006

.........

چه دل؟

از حال دل مپـرس که سـرتا بـپا دلم

امـّا چه دل؟ کـه ورد منسـت: ای خدا دلـم!

آمـوخـت داربـاز فلک دالبازیـم

دوری و درد و داغ درآویخـت بـا دلــم

دیــرآشـناست، لیک چو شد آشـنا به کس

یکـــدم جـدا نمی شود از آشنا دلم

در آسـتان دوسـت برد درد را ز یـاد

گویی رسـیده است به دارالـشـّفا دلـــم

نارد جز از تو یاد و نگیرد جز از تـو نـــام

ای نـــازنیـن ببین که چه کردی تو با دلم

گفتم دل آرمـید، دلارام می رسـد

گشـتسـت از قدوم تـو معجز نما دلـم

بنشــین که دل ز بوی خوشت جان تازه یافت

تا کی نیازمند نسـیم صبا دلــم؟

حاجت به شرح نیست که دانی چو پیش توست

شاد است و همچو باغ بهشـــت است وا دلم

دور از تو شـرح غصـّـۀ دل نیست گفتنی

آتشکده ست ســینه ام، آتش نوا دلـــم

گر جان فکرت از تن خاکی رود چه باک؟

مپسـند کاز کمنــد تو گردد رها دلم

آصف فکرت

اتاوا، 28 فبروری 2007

.............

بـــوَد آیـــا؟

بود آیا که به سرمنزل خود باز رسم؟

پر و بالم بگـشایند و به پرواز رسم؟

راز دل مردم بی درد نیارند شــنیـــد

سببی ساز خدایا که به همـراز رسم

همه گویند بکـــش نـــاز که بـنوازندت

می کشم گرکه بدان سرو سرافراز رسم

چهره بر خاک نهم از سر اخلاص و نیاز

گر دگرباره به آن انجمن ناز رسم

دست صیّادم ازان یار هماواز برید

کی دگرباره بدان یار هماواز رسم!

شود آیا که دگر جلوۀ کابل بیـــنم؟

هم بدان کوی که شد عشق من آغاز رسم؟

بال و پر بسته و دل خسته و صیّاد دلیر

مگر آنجا که تویی بنده به اعجاز رسم!

آصف فکرت

نیاوران تهران – 1366

................

بیــــگانــه

نه همین از باغبان این چمن بیگانه ام

کاز گل و از سوسن و سرو و سمن بیگانه ام

خار از گلشن جدا و بی نصیب از آتشم

آبرو دارم، ازان از سوختن بیگانه ام

پیش هر جنبنده یی کاز آشنایی دم زدم

بانگ زد بر من که هی ! برخیز! من بیگانه ام!

پیر ما گفت این وطن مصر و عراق و شام نیست

ای دریغ امروز من با این سخن بیگانه ام

تن زمینگیر است و دل آشفته هر سو پرزنان

روح سرگردانم از اوضاع تن بیگانه ام

از گل و باغ و بهارم عقدۀ دل وا نشد

روزگاری را کزان دشت و دمن بیگانه ام

نی خبر از آشنایان نی اثر از آشیان

ای خدا تا کی ز آغوش وطن بیگانه ام؟

فکرت از غربت به جز وحشت نصیب من نشد

از کس و از ناکس و از مرد و زن بیگانه ام

آصف فکرت

مشهد- بهار 1377

...............

با دوســـت

پرســــند کـرا داری؟ ای دوسـت تو را دارم

گر بی کس و بی کویم، در کوی تو جا دارم

مـن خوی تو را جویـم در بوی گلاب و گل

من بـوی تـو را ای دوســت از بـاد صبا دارم

گـر باز کنم دل را صـد مهــر دمد بـیرون

تـا دل به کمنـد توســت در سـینه ســما دارم

بی پـــرده سـخن گویم خاک ســر آن کویم

مـن این همه گر دارم از لطف شـما دارم

بر دیده ام ازخویشان گر خار نشست ای دوست

از خـاک سـر کـویت در دیــده جـلا دارم

گویی چه هنــــر داری در این همه دلـــجویـی

ای دوست مگو با کس، من مهـر گیا دارم

مـــن ذرّه گکـــی خـُردم از دامـــن کـــازرگــــاه

از دولـــت آن خـاک است کاین مهر و صفا دارم

دور از هـــری و بلخـــم گر خامـُش و گر تلخـم

بر یاد نیســـــــــتان است گر شــــور و نوا دارم

آصف فکرت

اتاوا – 16 فبروری 2007

.................

فـــــرهــــنـــگ

سراپاناله خاموشم، مگر کوهم؟ مگر سنگم؟

چه خوانم زان که بر گرد نفس پیچیده آهنگم

دلی دارم که از هر در طریق آشتی جوید

نمی دانم چرا با خویشتن پیوسته در جنگم

ز رنج ناخوشیهایی که بر دل دارم از خویشان

کنون ای دوست می آید ز نام خویش هم ننگم

مپرس ای همنفس از قصّۀ یار و دیار من

که از سر می رود هوشم که از رخ می پرد رنگم

گهی سودای کابل گاه آهنگ هری دارم

گهی در فکر پروانم گهی بر یاد پوشنگم

به تنگ آمد دلم زین زندگانی ای اجل دستی

که راه منزل مقصود بس دور است و من لنگم

جدا از کوی جانان نه مرا فرّیست نه هنگی

که دل با یاد میهن می تپد، این است فرهنگم

آصف فکرت

مشهد – بهار 1377

................

سخن دل

با تو می گویم وهم ازتو سخن می گویم

گربه گل می نگرم یا ز چمن می گویم

گرچه گویند جنون است تکـلّم با خویش

هم به سودای تو با خویش سخن می گویم

دوستان، گم شدم از خویش، بجوییــد مرا

خودکجایم؟ که چنین" آه وطن!" می گویم

در پی توست دل خســته که آرامگهم

هوس آباد ِ فرنگ است و ختن می گویـم

گهر اشک به دامن نفشـانم چه کنم ؟

پیش دل قصّۀ آن دشت و دمن می گویــم

به که خاموش نشـــینیم که نو خاستـگان

نپسـندند که از یار ِ کهـن می گویــــم

بو که امواج سـلامم به حبـیــبان ببرند

گرچه با آب غـــم ِ موج شکن می گویـم

آصف فکرت

15 دسمبر 2007

...............

غبار غصّه

به دشت می روم و داغ لاله می بویم

حدیث داغ تو در گوش لاله می گویم

ز خار تربتم ای نازنین مکش دامن

که بوی مهر تو را از نسیم می جویم

به هیچ منظر ننشیندم نظر دیگر

دو چشم شوخ تو خوش کرده اند جادویم

عجب ز نازکی طبع من مدار ای دوست

که سایه پرور آن سرو و بید و ناجویم

غریب شهرم و بیگانه ام همی خوانند

اگرچه جز سخن آشنا نمی گویم

غریب مشتی از خاک پیر انصارم

غریب موجی از هیرمند و آمویم

نه سر سپردهء جاهم نه پای بستهء مال

به عرش اگر برسم خاک آن سر کویم

غبار غصّه نشسته ست بر دلم فکرت

مگر به چشمهء کازرگهش فروشویم

آصف فکرت

مشهد، 15 دلو 1378

...........

غــــــــزل

چکیـــد قطــره یی از مهـــر تو به جـــام دلم

به آب خضــر مگـر تــازه گشــت کـام دلـم !

به زور بازوی دل باورم رسیـــد امــــروز

که سـرکشی چو تو گشــــته ا ســت صیـــد رام دلم

چه عالمیــــست مرا با تو همنشـــین بودن!

که این نبوده مگر یک خیا ل خام دلم

کنون که کشــور دل را گشــوده یی بنشـیــن

تو پادشــاه دلم باش و من غلام دلم

بیا و مهـــر فروزان عشــق و شــعرم باش

صفا و نور بیــــفزا به صـــبح و شــام دلم

آصف فکرت

کابل، 1360

..............

آیینۀ بهار

مرا گفتی ای جان که بی باده مستم

خدا را سپاس اینچنیـــــنم که هستم

می تلخ بر طـــــاق بالا نهــادم

که از آب انگور بــاغ تو مستم

بیـــندازدم گردش چشمت از پــای

تبســـّم نگیرد گر از لطف دستــــم

سر افکنــده دارد مرا کفر نعمت

به فصل گل ار سربزانو نشــــستم

گیاه و گل و سنگ خنـدد به رویم

به دست بهــاران من آیینه هستم

در قصـّه را تا به رویم گشــــودی

در غصــّه را خشت پی کرده بستم

چو زان آتشین روی رخ برنتــابم

ملامت کنـــندم که یزدان پرستم

به گوشم چو ناقوس پــژواک دارد

ز نابخردی گر دلــی را شکســـتم

چو زنجیــر بارست بر گردن من

به غفـلت اگر رشته یی را گسستم

نیفتد به هفتاد هم فکرت از پای

نگویی که بشکـست آسیب شستم

آصف فکرت

اتاوا – 8 جون 2007

.....................

یـــــاد وطن

تازه شد داغ جگر باز به طرف چمنم

که صفای چمن انداخت به یاد وطنم

در غریبی نکنم میل گل و یاد چمن

وطنم ای خس و خار تو گل و یاسمنم

در برت بودم و قدر تو نمی دانستم

غربت آموخت کنون معنی حبّ الوطنم

با تو همواره دل آسوده و شادان بودم

بی تو پیوسته دل آزرده ام و ممتحنم

در بهاران که حریفان طرب از سر گیرند

روز و شب منزوی گوشۀ بیت الحزنم

از وجودم خبر ار بود در آغوش تو بود

بی تو نندیشم از خویش و نگویم که منم

نفسی تا که برآرم وطنی می گویم

گر دمی نام عزیزت نبرم دم نزنم

از گل و گلشن همسایه نگیرم آرام

من که سودازدۀ آن در و دشت و دمنم

بوی مهری که گهی بشنوم از هموطنی

به مشام آید خوشتر ز عبیر ختنم

نقد جان من اگر چند ندارد ارجی

دارم امّید که بر دامن میهن فکنم

مشهد، بهار 1370

خسته

از سکوت من مپرس، بی حساب خسته ام

در به روی خویشتن، نا علاج بسته ام

خنده یی نه بر لبم، خواهشی نه در دلم

سنگ روزگار چیست؟ گر تهیست پسته ام

بار بسته کاروان، ایستاده ساربان

من درین هراسدان، تا به کی نشسته ام؟

گوییم نگفته ای زین همه شکستگی

نشنوی تو، گرچه من پُرصدا شکسته ام

وای من کزین سرا، هر دری که باز شد

راند بی عنایتی، آشنا دو دسته ام

هرچه دورتر روم، وحشتم فزون شود

از کمان دوستی ، تیر تازه جسته ام

هرچه بود درجهان، با تو نغز بود و خوش

از تو تا جدا شدم، از جهان گسسته ام

آصف فکرت

تابستان 2005

..........

هوای کوی تو

مگو که در به رخ دوسـت بسـته است دلم

دلـت شکســته مبادا، شکســــته اسـت دلـم

گسسته از همه کس لیک از تو نگسستست

چنـانـکه بود، به مهــر تو بســته است دلم

هـوای کوی تو ای دوست سرخوشـم دارد

وگـرنه از هــمۀ شهــر خســـته اسـت دلم

زآشــــیانه گریــزان، ز آشـــــنایــان دور

میــان آتش ســـوزان نشســــته اسـت دلم

نگاهـداشت بسی رشــته را و بگســـستند

گزیر نیست کنون گر گســسته است دلم

به کس نگیـرد اگـر الفتــی به آســـــانـی

ملامتــش مکن از دام جســته اسـت دلـم

به گلشــن آمدم و هر گلش مرا داغیست

چه سود کز قفس و بند رسـته است دلـم

آصف فکرت

اتاوا – 12 جنوری 2010